Cisza. W cieplejszym obrazie tego miejsca świergoty ptaków unosiłyby się z dalekich końców Alei, lecz nie była to cieplejsza wersja krajobrazu. Zima panowała nieprzerwanie, a z nią – cisza. Zmęczenie ogarnąwszy wszystek, zgęstniało na tyle, by podnieść się z ziemskich czeluści i z wolna okrywać mrokiem szerokim napotkane przeszkody. A wówczas wszystek zamarło, jakoby śmierć dostrzegli w czeluściach kolejnej zmory. A ona była jedynie zmierzchem. Zmierzchało wszystko i zmierzchali wszyscy zmierzając niechybnie w czeluście nocy gwiezdnej. Nim jednak dotarli uciśnieni do kresu swej podróży, stali jeszcze niewzruszeni, łaskotani przez żegnające ostatnie promienie kolejnej dziennej porażki, a ona bardziej zwolniła, jaśniejąc łuną gdzieś na zachodzie pełnym ostrych barw.
Stoję u końca ulicy, która prowadzi do innej już historii. Ostatnie domy Alei majaczą w granatowej bieli śniegu spoczywającym tu i rozpościerającym się daleko poza mój wzrok w stronę łagodnych pól i niewidocznych nowych miast, a droga ginie w zaspach nieprzejezdna i przez nikogo nieuczęszczana. Zdaje mi się, że wszystko to przychodzi jakby stamtąd, z zewnątrz, otulając na nowo mrokiem Avenue. Przykrywa nas coraz grubszą ciszą ciemności; z początku był to ledwo dostrzegalny tiul przez, który na wskroś przebijało się światło, lecz im słabsze stawały się ostrza promieni, tym grubsze okrywały nas płaszcze. Przycichły dźwięki otumanione przez przykrycie, nie mogące się wydostać poza pułapkę nocy, a dzielnica poczęła się unosić niczym w próżni. Zdawałoby się, że wiatr zagrał gdzieś, lecz tylko drzewa poruszyły się głucho lub cienie zatańczyły mrocząc spojrzenie. Nie dostrzegam już różnicy.
Nie widzę...
Nie słyszę...
Nie czuję...
Tylko trwam jak posąg lwa przy bramie wjazdowej, przy którym stoję i nie wiem czy przekroczyć próg czy skamienieć pod śniegiem. Widzę jak kolejne kołdry granatu opadają z wolna na wcześniej kłującą biel przyćmiewając jej blask, teraz już tlącą się kolorami szarości. Z fascynacją przyglądam się jak rytmicznymi ruchami oplata jeszcze ostały listek, patyczek, gałązeczkę i konar wraz z pniem ginącym pod śniegiem i myślę sobie czy dotrze też do korzeni, gdzieś wijących się w czeluściach zmarzniętej ziemi... Wciągnie je głęboko i nigdy nie wypluje ze swej paszczy... Lecz nic nie wydarło ich z tegoż świata, choć drgały niespokojnie przy każdym mocniejszym węźle. A gdy miały zniknąć wraz z całą Aleją, wnet królowa dnia rzuciła ostatnie spojrzenie na tę dzielnicę, tak pogardliwe, aż zamruczały z dezaprobatą usypiające lipy, lecz również i one odwróciły wzrok od posępnego widoku wykręcanych ciemnością jabłoni, dziwnie kołyszących się w ogrodzie panny Mary Smith, dawnym ogrodzie panny Mary Smith.
Na moment wszystko zalśniło ciepłym złotem, mieniąc skrzące się płatki śniegu w kolorowe kryształy, ale zrazu wypełniła je ciemna maź gasząc wszelkie jasne światło. Miejscami pożegnalne światła padły na ziemię, by spod białych kołder ulicy zabiły jasne serca, tak długie jak lipowe cienie, rozświetlając niczym lampiony zimowe okolice. Równolegle między nimi wyszedł tym ciemniejszy mrok im mocniejsze lampionów padało światło i niczym zgaszone świece trwały w bezdennej pustce bez ostatniego słonecznego błogosławieństwa. Inne światła rzuciły spojrzenie na wszelkie drzewa obrastające aleję i wszystkie te, które cieszyły się powodzeniem dziennym, jeszcze ogrzewały chwilkę najwyższe zziębnięte palce. A wszystkie te spojrzenia delikatnie spływały po Avenue jakoby zbyt rozcieńczona farba, która pod sobą pozostawiła jedynie czarną otchłań bez konturu i wyrazu, topiąc głęboko wszystek w ciemności gwiazd. Mimo, że jasność spadła w przepaść horyzontu, krzyczała jeszcze zachodnią łuną przez niewielką chwilę swego upadku, aż nadspodziewanie zasłoniła ją szeroka kurtyna śnieżnych chmur, tak że nawet przytłumiła srebrne poematy gwiazd, nie dając im szansy na podniesienie swego milczącego krzyku. Pod tak ociężałym granatem wszystko jakby skarlało i z lękiem spoglądało z górę, aż przymknęło powieki i odpłynęło w niespokojne sny. I zdaje się, że wszystko zasnęło, więc przekraczam próg ogrodu panny Marry Smith, by zobaczyć jakie sekrety odkryje przede mną noc.
Za bramą czerń miesza się z granatem, niczym ciemny z niebieskim atrament rzucając wielkim kleksem na cały sad. Jabłonki oblepione nim, sennie mruczą jak parkany na wietrze pełne brudnej pościeli, nie mogąc uwolnić się od tych ciemiężonych bandaży. Stoją z rozpostartymi konarami brutalnie rzucając na płot niewinne grusze, prawie niezauważalne przy zimowym harmiderze, słodko kwilące senną kołysankę swym przybranym, dzikoróżanym dzieciom. Podążam dalej wchodząc pomiędzy wysokie dla mnie drzewa, które przy każdym kroku zarzucają swoje lepiące sidła, łapiąc mą kontrastującą w mroku niewielką sylwetką, lecz zwinnie umykam im brnąc dalej w coraz ciemniejszą jaskinię lwa. Ukryta pod śniegiem ścieżka wije się daleko w głąb ogrodu, pozostawiając daleko w tyle główną ulicę i tamtejsze domy, bo wychodząc spod baldachimu rzędu starych jabłoni dostrzegam szarzejące w ciemności słupki połamanego płotu, który nieświadomie otwiera nam oczy na obraz rozmazanego horyzontu. A niewiele bliżej od granicy wolności wyrasta ostatnie, karłowate drzewo, stojąc rozdarte między wspólnotą jednakowych jabłonek, a rozbitym, stalowym płotem. I wydawać by się mogło, że jest jednaki do swych pobratymców, ale nie dostrzegam na nim tych atramentowych zacieków. Nie widzę jak nocne sieci łapią zdezorientowane konary, wykręcając je we wszelakie strony, by potem samodzielnie rzucać je na nieopatrznych wędrowców. Nie widzę też tych zimowych odcieni granatu, co brutalnie próbuje wedrzeć je z powrotem w ziemię. Pozostaje tylko mozaika śnieżna, delikatna koronka, nieśmiało błyszcząca swą zimowa aurą. Cicho nuci własne partie, które lecą poza kraniec ogrodu, gdzie nawet echo ich nie dogania, a z drugiej strony – przytłumia go sad. Cieniutkimi palcami konarów, dźwięcznie zakończonymi soplami obejmuje całą swą sylwetkę, aż nikną one niespostrzeżenie gdzieś w tle i nie potrafię ich odnaleźć. Z fascynacją okrążam tę jabłoń, raz po raz i chcę już pisać jej pieśni pochwalne, podczas gdy widzę coś, co dzień przede mną ukrył. Spoglądam jak gęste gałązeczki dalekich drzew, dostrzegalnych z tegoż ogrodu, zaplątane przysłaniają drugi kraniec Linden Avenue. Jednak ze zdumieniem rozróżniam jedną od drugiej; ich dziwne sploty, próbujące przytłumić mój wzrok, choć blada poświata za nimi jest ledwo dostrzegalna i sprawia wrażenie, że może zaraz zgasnąć, jak większość latarni w alei.
I dopiero wówczas dostrzegam, jak na tym nieporadnym tle rozchyla swe krzywe dłonie samotna jabłoń, która niezdarnie topi długie gałęzie w otchłaniach wybitych okien zrujnowanego szpitala psychiatrycznego im. E. Kilinsky'ego.
Stoję u końca ulicy, która prowadzi do innej już historii. Ostatnie domy Alei majaczą w granatowej bieli śniegu spoczywającym tu i rozpościerającym się daleko poza mój wzrok w stronę łagodnych pól i niewidocznych nowych miast, a droga ginie w zaspach nieprzejezdna i przez nikogo nieuczęszczana. Zdaje mi się, że wszystko to przychodzi jakby stamtąd, z zewnątrz, otulając na nowo mrokiem Avenue. Przykrywa nas coraz grubszą ciszą ciemności; z początku był to ledwo dostrzegalny tiul przez, który na wskroś przebijało się światło, lecz im słabsze stawały się ostrza promieni, tym grubsze okrywały nas płaszcze. Przycichły dźwięki otumanione przez przykrycie, nie mogące się wydostać poza pułapkę nocy, a dzielnica poczęła się unosić niczym w próżni. Zdawałoby się, że wiatr zagrał gdzieś, lecz tylko drzewa poruszyły się głucho lub cienie zatańczyły mrocząc spojrzenie. Nie dostrzegam już różnicy.
Nie widzę...
Nie słyszę...
Nie czuję...
Tylko trwam jak posąg lwa przy bramie wjazdowej, przy którym stoję i nie wiem czy przekroczyć próg czy skamienieć pod śniegiem. Widzę jak kolejne kołdry granatu opadają z wolna na wcześniej kłującą biel przyćmiewając jej blask, teraz już tlącą się kolorami szarości. Z fascynacją przyglądam się jak rytmicznymi ruchami oplata jeszcze ostały listek, patyczek, gałązeczkę i konar wraz z pniem ginącym pod śniegiem i myślę sobie czy dotrze też do korzeni, gdzieś wijących się w czeluściach zmarzniętej ziemi... Wciągnie je głęboko i nigdy nie wypluje ze swej paszczy... Lecz nic nie wydarło ich z tegoż świata, choć drgały niespokojnie przy każdym mocniejszym węźle. A gdy miały zniknąć wraz z całą Aleją, wnet królowa dnia rzuciła ostatnie spojrzenie na tę dzielnicę, tak pogardliwe, aż zamruczały z dezaprobatą usypiające lipy, lecz również i one odwróciły wzrok od posępnego widoku wykręcanych ciemnością jabłoni, dziwnie kołyszących się w ogrodzie panny Mary Smith, dawnym ogrodzie panny Mary Smith.
Na moment wszystko zalśniło ciepłym złotem, mieniąc skrzące się płatki śniegu w kolorowe kryształy, ale zrazu wypełniła je ciemna maź gasząc wszelkie jasne światło. Miejscami pożegnalne światła padły na ziemię, by spod białych kołder ulicy zabiły jasne serca, tak długie jak lipowe cienie, rozświetlając niczym lampiony zimowe okolice. Równolegle między nimi wyszedł tym ciemniejszy mrok im mocniejsze lampionów padało światło i niczym zgaszone świece trwały w bezdennej pustce bez ostatniego słonecznego błogosławieństwa. Inne światła rzuciły spojrzenie na wszelkie drzewa obrastające aleję i wszystkie te, które cieszyły się powodzeniem dziennym, jeszcze ogrzewały chwilkę najwyższe zziębnięte palce. A wszystkie te spojrzenia delikatnie spływały po Avenue jakoby zbyt rozcieńczona farba, która pod sobą pozostawiła jedynie czarną otchłań bez konturu i wyrazu, topiąc głęboko wszystek w ciemności gwiazd. Mimo, że jasność spadła w przepaść horyzontu, krzyczała jeszcze zachodnią łuną przez niewielką chwilę swego upadku, aż nadspodziewanie zasłoniła ją szeroka kurtyna śnieżnych chmur, tak że nawet przytłumiła srebrne poematy gwiazd, nie dając im szansy na podniesienie swego milczącego krzyku. Pod tak ociężałym granatem wszystko jakby skarlało i z lękiem spoglądało z górę, aż przymknęło powieki i odpłynęło w niespokojne sny. I zdaje się, że wszystko zasnęło, więc przekraczam próg ogrodu panny Marry Smith, by zobaczyć jakie sekrety odkryje przede mną noc.
Za bramą czerń miesza się z granatem, niczym ciemny z niebieskim atrament rzucając wielkim kleksem na cały sad. Jabłonki oblepione nim, sennie mruczą jak parkany na wietrze pełne brudnej pościeli, nie mogąc uwolnić się od tych ciemiężonych bandaży. Stoją z rozpostartymi konarami brutalnie rzucając na płot niewinne grusze, prawie niezauważalne przy zimowym harmiderze, słodko kwilące senną kołysankę swym przybranym, dzikoróżanym dzieciom. Podążam dalej wchodząc pomiędzy wysokie dla mnie drzewa, które przy każdym kroku zarzucają swoje lepiące sidła, łapiąc mą kontrastującą w mroku niewielką sylwetką, lecz zwinnie umykam im brnąc dalej w coraz ciemniejszą jaskinię lwa. Ukryta pod śniegiem ścieżka wije się daleko w głąb ogrodu, pozostawiając daleko w tyle główną ulicę i tamtejsze domy, bo wychodząc spod baldachimu rzędu starych jabłoni dostrzegam szarzejące w ciemności słupki połamanego płotu, który nieświadomie otwiera nam oczy na obraz rozmazanego horyzontu. A niewiele bliżej od granicy wolności wyrasta ostatnie, karłowate drzewo, stojąc rozdarte między wspólnotą jednakowych jabłonek, a rozbitym, stalowym płotem. I wydawać by się mogło, że jest jednaki do swych pobratymców, ale nie dostrzegam na nim tych atramentowych zacieków. Nie widzę jak nocne sieci łapią zdezorientowane konary, wykręcając je we wszelakie strony, by potem samodzielnie rzucać je na nieopatrznych wędrowców. Nie widzę też tych zimowych odcieni granatu, co brutalnie próbuje wedrzeć je z powrotem w ziemię. Pozostaje tylko mozaika śnieżna, delikatna koronka, nieśmiało błyszcząca swą zimowa aurą. Cicho nuci własne partie, które lecą poza kraniec ogrodu, gdzie nawet echo ich nie dogania, a z drugiej strony – przytłumia go sad. Cieniutkimi palcami konarów, dźwięcznie zakończonymi soplami obejmuje całą swą sylwetkę, aż nikną one niespostrzeżenie gdzieś w tle i nie potrafię ich odnaleźć. Z fascynacją okrążam tę jabłoń, raz po raz i chcę już pisać jej pieśni pochwalne, podczas gdy widzę coś, co dzień przede mną ukrył. Spoglądam jak gęste gałązeczki dalekich drzew, dostrzegalnych z tegoż ogrodu, zaplątane przysłaniają drugi kraniec Linden Avenue. Jednak ze zdumieniem rozróżniam jedną od drugiej; ich dziwne sploty, próbujące przytłumić mój wzrok, choć blada poświata za nimi jest ledwo dostrzegalna i sprawia wrażenie, że może zaraz zgasnąć, jak większość latarni w alei.
I dopiero wówczas dostrzegam, jak na tym nieporadnym tle rozchyla swe krzywe dłonie samotna jabłoń, która niezdarnie topi długie gałęzie w otchłaniach wybitych okien zrujnowanego szpitala psychiatrycznego im. E. Kilinsky'ego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz