Opisują to do blaknącej farby, ale i to nie oddaje takiegoż obrazu. Gdyż po nim następuje nowe, zaś po nieodrestaurowanym dziele tylko blade wspomnienie. Paradoksalnie jest ono jednak najbardziej trafne ze wszystkich znanych istotom metafor, więc nadal trwam przy nim. Gdy artysta pędzlem swój tworzy obraz, na biel nakłada barwy, tu zaś wszystko zaczyna się od czerni bezkresnej. Nie rozumieją tego ludzie, jak i ja również, ale światła nie docierają tu zewsząd, zaś jedynymi królującymi są te na niebie. Srebro tego blasku spływa do nas, tu, na nędzników i daje rozkosz najbardziej zuchwałym, jak i rodzonym romantykom. Są tak mocno nieruchome niczym ich świetlany pęd, gdy migocą z dziwną melancholią, jakoby wprost na nas skapywała ich miłość niezrozumiana. Wirowanie ich ściska serca wrażliwych i kruszy głazy obojętnych, mimo to nadal pozostają odległe, nietknięte i z daleka mrugają, nie widząc tkliwych spojrzeń ziemskich głupców. Pozostają tysiącem niebiańskich srebrzystych świetlików, rzucających mroczne cienie na lipy, a światła pozostałych lamp nie dorównuje im i gasną nadspodziewanie, by mrokiem otulić Avenue z gorzkim smakiem spoglądającą w górę.
Tedy artysta wieńczy podpisem swe dzieło, zaś my dalej toniemy w mroku rozproszonym srebrzystą poświatą gwiazd. Toniemy wszyscy i tonie wszystko, by ostatni raz zaczerpnąć powietrza wychylamy się po raz ostatni. Bliskość tafli bywa tak przygniatająca, aż czujemy wyciskane przez nas słone soki, lecz nikt się nie skarży. I nic nie wskazuje, aby męki nasze miały trwać krócej niż wieczność, jednak okowy stają się lżejsze, a blask nadziei gdzieś blednie w mrokach niebytu. Zmysły i racjonalizm szepczą, że zgaśnie już na zawsze, lecz ona tylko wzrasta z wolna i jaśnieje skromnie niczym gwiazda na wschodzie...
Słyszę...
Słyszę raz po raz jak nuty ich lamentów spływają do nas z nieba, lecz nikt ich nie rozumie. Widzimy tylko nieczarne łzy, niczym błyszczące girlandy, delikatnie muskane wiatrem srebrnych dni. Ich skargi podnoszą krzyk, zaś szklane ozdoby ich dawnych kołysanek obracają się w pył, chcąc dłużej pozostać na niebie, przykrywając niespokojną harmonią senną wszelkie stworzenie. Lecz nadal blakną, a ostre poematy ich chórów delikatnie zamazują się w coraz to szerszej łunie kolorów.
Tak umiera dzieło. W blasku chwały, w kolorach zaszczytów, gdzieś jaśnieje w niebiosach przez dekady, by powoli znikać w ciemnościach przemijających artystycznych postulatów....
Jednak ja nadal spoglądam na wschód tejże chwały i czekam, aż ukaże mi całe swą oślepiającą potęgę, która nieprzerwanie będzie sunąć po nieboskłonie. Czekam jak jaśnieje i płaczę, jak byt ciemny, zduszony, kona. Czekam ja i czekają wszyscy: i lipy, i te latarnie oblodzone, i ludzie jeszcze śpiący, choć przez marzenia senne niewiele dostrzegają. Otulone ciemnością Avenue z jękami ciszy wyłania się, próbując dostrzec niewyraźne sylwetki lip, które z każdą chwilą mocniej zarysowują się ponad zmarzniętą ziemią. Wcześniej niewzruszone sięgały gwiazd, teraz z udawaną radością witają jaśniejsze światło dnia. Kory brązowieją złotawo, przechodząc przez ciepłą paletę barw, gałęzie migocą na delikatnych oddechach wiatru, zsypując srebrzyste płatki śniegu, z wolna opadające na zrujnowane ławeczki i płoty. Z ciszy wyłania się wówczas szelest głuchego, wietrznego dudnienia, które obija się o uszy, by po chwili ucichnąć, nim zdołam o tym pomyśleć. Wówczas puka dalej, do innych uszu poprzez szyby, by zbudzić innych, lecz tamci nadal znużeni, nie pragną spoglądać na piękniejsze dzieła stworzenia. Witają się wzajemnie poprzez kurtynę uprzejmości, za którą ukrywają wszelkie błoto i śnieg zmieszane, toteż nie witają sił od nich silniejszych z szacunkiem ludzi wieki wieków już minionych. Utracili wszelkie przymioty życzliwości, przekupieni pędem cywilizacyjnej kultury i niestrudzenie biegną dalej w dziki odmęt własnego upadku. Są jak te ławki połamane, gnijące w stertach własnej bezsilności. Są jak te płoty rudawe sypiące rdzą, niczym plewami na żyzne pole. Są jak te lipy brzydkie, cichnące coraz bardziej przy każdym przybywającym słoju, gdy z młodych drzewek wystrzeliły w górę powykręcane konary, bezczelnie łapiące niedosięgnięte gwiazdy, gdy z pni ich wypełzły wijące korzenie, brutalnie kruszące głazy i całym swym obliczem przykryły światła zaranne, powoli dusząc ziemię, z której wyrosły, by postawić na nich nowe łamiące się ławki, wykute z tych przemijających latarni poza blaskiem już swojej chwały.
Teraz zaś śpią myśląc, że wygrali, a wszystko wokół drzemie wraz z nimi, spoglądając jednym okiem na nich, drugim zaś na stający blask, który niestrudzenie wstaje raz po raz, by powoli blaknąć jakoby farba na starym płótnie i przeminąć niepostrzeżenie dla nikogo już nie ważnym.
Jednak ja jeszcze przez chwilę pozostaję przy tej chwale, która trwać będzie już krótko, ale mogę spojrzeć na nią po raz kolejny, następnego brzasku dnia i tak w kółko, aż do ostatniego mojego dnia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz