Alauda

 Z dedykacją dla Pauliny J.

   Po tak cichym początku wszelkie inne dźwięki zdają się być krzykiem konających, a jestem wstanie rzec, że głosem frustracji diabła spoglądającego na zamarzające piekło. Wszystko staje się harmiderem w tym niekontrolowanym podmuchu dźwięków. Unosi się do góry, by znowu opaść i otulić nas kolejnym kocem otumanienia. Jak wcześniej tonęliśmy w ciemnościach, by szczęśliwe wyłonić się w blasku chwały, tak teraz konamy, wbijając pazury w krwawiące uszy. Stukoty, krakania, piski i skrzeki wbijają się we wszelkie żywe ciała, niczym igiełki w kolorze rtęci, które tak łatwo toną w stogach siana. Harmider niszczy nas od środka tak, że życiodajne światło, które tak błogosławiliśmy chwilę krótką, poczęliśmy przeklinać, rozumiejąc wszelkie gwiazdy co dzień blaknące na niebie.
    Nieoczekiwanie wszystko cichnie. Pragnienie snu, które tak pomiatało umysłem, wybuchnęło w delikatny wiaterek pełen puchu. Blask żółci spłynął z oczu, pozostawiając po sobie czystsze kryształy, zaś harmider wywiał chrzęszczący w uszach piasek. Jako nowo narodzony można spojrzeć na świat, tak jasny, lecz taki sam jak zwykle, choć brzask rozpoczynający dzień, różni się od tego poprzedniego.
    Więc dalej na niego spoglądam.
   Chwała tych barw wyłaniających się z ciemności, minęła już dawno temu. Słońce coraz wyżej podnosi się na widnokręgu, a prym podchwyciły wszelkie dźwięki z ledwo ostającej się miejskiej natury. Wszystko poczęło nucić melodię żwawą, budząc cicho nie jedną sowę.
    Skrzypce uniosły konary lip, wydając krzykliwe nuty ze zwisających sopel. Mniejsze gałązki jak altówki, cicho brzdękają o siebie, jako kropelki spadające w zamarzające kałuże. Przy końcu przecznicy na wiolonczelach grają stare jabłonie z ogrodu panny Mary Smith, ale inne bezlistne grusze i śliwy z niewielkiego sadu poczciwego pana Kalborda również się obudziły i do nich dołączają. Stare flety i klarnety fałszują z okien zaśnieżonego psychiatryka, a między płotami wiatr niespiesznie rzuca już czystszymi nutami. Gdzieś tam listowie, ostałe jeszcze po martwym lecie, nieśmiało trąbiło, ale chwilę potem całkiem ustało.
    Powiew ciszy jest dziwnym ukojeniem przy improwizacji natury. Szybko jednak orkiestra podchwyciło nową pieśń, aby znowu cichnąć i tak w koło. Wówczas ustaje na dobre, bojąc się mocniej rozpostrzeć skrzydła. Wyłapując te pojedyncze zaranne nuty, niespostrzeżenie zimowa mgiełka okryła Avenue, czując nadejście kolejnej narzuty ciemności, jednak było to ospałym złudzeniem. Ranek niestrudzenie otulał śpiącą aleję coraz większą łuną światła, czekając cierpliwie, aż się rozbudzi. Tedy właśnie, przybywając z dalekiej podróży, wyskoczył śpiewak rannego zorza. Stanął na zmarzniętym konarze lipowym, wypiął pierś dumnie, wypełniając ją porankiem zimowym i rozpoczął swe trele.
    Zaśpiewał najpierw, rzucając na wiatr niewysokie nuty, pierwsze recitativo. Biegło ono wzdłuż alei żwawym rytmem, ale szybko umknęło w włączającej się wietrznej orkiestrze. Zakończył więc prolog kilkoma frazesami, deklamując przyjście czegoś znacznie większego. Wówczas raz jeszcze napełnił maleńką pierś lodowatym powietrzem, by rozpocząć pierwszą w tym roku własną arię.
I pomknęła ona spłoszona niczym stado dzikich koni, taranując wszelkie inne dźwięki, jakie nieopatrznie zagrały w tym czasie. Stukała w harfy ośnieżonych konarów, leciała po dzwonach lodowych sopli, uderzając nadspodziewanie o talerze mroźnych okien. Przebudziła wszelkie sowy, chowające oczy za zasłonami sztucznej nocy, nim jednak całkowicie zostały zbudzone, trele ustały na moment krótki, pozostawiając forum dla niestrudzonej orkiestry.
    Znienacka ucichło wszystko, by na powrót rozpocząć kolejny akt libretta i rzucić na szale wiatru kolejne ośnieżone porankiem nuty.  A ponad wszelkie orkiestry uwypuklał się harmonijny śpiew skowronka, który wytrwale zdejmował płaszcz senny ze wszelkiego stworzenia. I tak z wolna przebudziły się małe czworonogi, biegając radośnie po świeżym śniegu, czekając niecierpliwie na dzisiejsza porcję śniadania. Wyżej, przysiadając na odrętwiałych sadach i lipach alei, dołączyły do przewodniego sopranu, przebywające tu cały rok, ptaszęta, dodając do tejże opery partie chóralne. W domach wzdłuż przecznicy rozświetliły się okna, rozsuwając ciemne zasłony snu, zaś wszystko, co spało w nocy, obudziło się żwawo i pognało śpieszno, doganiając wyprzedzające ich godziny. Równocześnie grano wokół już punkt kulminacyjny z całą harmonią naturalnego dyrygenta, niespiesznie dążąc do końca całego zimowoporannego przedstawienia.
    I ucichły trele, i ucichły chóry, zaś orkiestra zwolniła. Wówczas królowa dnia wzniosła się wysoko tak, że nic przyziemnego nie mogło przysłonić jej rozświetlanego blasku. Na moment natura wytchnęła od ostrego rozpoczęcia, biorąc głęboki oddech przed kolejnym spektaklem, zaś wszelcy wirtuozi przegrupowali swe szeregi, czekając na przybycie z daleka kolejnego solisty.
    I wszystko to minęło bez obecności ani jednego człowieka.